Konsiderohet si një nga mbrojtësit më të mirë të Vllaznisë së viteve ’90. Rrjedhimisht edhe të kampionatit shqiptar. Alban Noga megjithatë nuk arrita për asnjë moment të ishte pjesë e kombëtares shqiptare të atyre viteve.

Jo se nuk kishte talent por nuk kishte miq dhe për më tepër….lekë. Kjo është ajo çfarë ai vetë thotë në rrëfimin e mëposhtëm për gazetën “SHKODRA SPORT”:

Kush është Alban Noga?

Ka lindur në Shkodër më 14.11.1969 dhe sportin e futbollit e nis herët, në moshën 10 vjeçare teksa rregjistrohet në shkollën sportive “Xheladin Fishta”. Aty ka trajner të mirënjohurin Selami Dani me të cilin punon për disa vite.

Në vitin 1984, kalon direkt me të rinjtë, duke qenë i vetmi 15 vjeçar që luante me këtë grupmoshë. Trajner i këtij ekipi është Selami Dani që ia njeh vlerat dhe prandaj e ofron më herët për të qenë pjesë e tij.

Pas largimit të këtij trajneri, Noga do të punonte me Fatmir Paçramin, Artan Bushatin, Taip Piraniqin e pastaj Agim Medjen. Në vitin 1987 kalon tek të rrituri duke qenë pjesë e një grupi të artë futbollistësh por ai nuk luan asnjë ndeshje zyrtare.

Merr pjesë vetëm në disa miqësore sepse natyrisht nuk kishte vend për një 18 vjeçar kur skuadra ishte mbushur me lojtarë cilësorë. Një vit më vonë nis të aktivizohet e më pas është pjesë e pandashme e formacionit bazë.

Në vitin 1992 shpallet kampion i Shqipërisë me Vllazninë. Në vitin 1998 sërish kampion dhe fitues i Superkupës me Vllazninë. Përveç Vllaznisë, ka luajtur edhe në Laç një fazë, pikërisht në fazën e dytë të sezonit 1996-97 e ky largim nga Shkodra erdhi për arsye ekonomike.

Në fund të karrierës, do të luante pikërisht në sezonin 2000-2001 në fazën e parë në Gjirokastër me Luftëtarin dhe në fazën e dytë me Dinamon. Në sezonin 2001- 2002, luan me Besëlidhjen në Superiore dhe këtu i jep lamtumirën futbollit të luajtur.

Gjatë karrierës së tij është shpallur dy herë fitues i 11-shes më të mirë të kampionatit, anketë kjo që organizohej në fund të sezoneve futbollistike.

Pas lënies së futbollit, nis karrierën e trajnerit teksa ka qenë zëvendëstrajner dy vjet me ekipin U-19 të Akademisë Vllaznia duke zënë vendet e dyta dhe të treta ndërsa në sezonin 2013-14, është shpallur kampion me ekipin U-17 të Akademisë Vllaznia.

Intervista

-Noga, keni luajtur si mbrojtës. Kush kanë qenë për ju sulmuesit “më problematikë”?
-Nuk është një por janë disa. Duke filluar nga Agustin Kola, Sokol Kushta, Agim Bubeqi, Indrit Fortuzi, pa lënë mënjanë edhe Ylli Shehun, Eduard Abazin dhe Hekuran Jakupin e Elbasanit.

-Duke luajtur për vite me rradhë për Vllazninë, kë do të veçonit si futbollistët më të mirë me të cilët keni patur fatin të luani?

-E kam të vështirë t’i veçoj por do mundohem të rreshtoj disa prej tyre. Duke filluar nga porta ku kam luajtur me portierë me vlera si Avenir Dani e Armir Grima.

Kam luajtur me mbrojtës të shkëlqyer ku mbi të gjithë do veçoja Hysen Zmijanin dhe Hysen Dedjen, me mesfushorët Bardh Jera, Ardian Bushati, Haziz Gruda e Armando Cungu e me sulmuesa të tillë si Fasli Fakja, Ilir Kepa, Vioresin Sinani e Edi Martini. Jam krenar që kam qenë përkrah tyre në fushën e lojës.

-Po trajnerët, cilët do veçonit?

Për mua, më të mirët me të cilët kam punuar kanë qenë Astrit Hafizi dhe Hysen Dedja.

-Një karrierë e gjatë, me trofe e vlerësime të shumta, por asnjë ndeshje në kombëtare. Si shpjegohet kjo?

-Më vjen shumë keq dhe ky është një nga pengjet e vetme që më kanë mbetur nga karriera si futbollist. Me Shpresat kam luajtur katër ndeshje por me kombëtaren e madhe për fat të keq, asnjë. Nuk e di, ndoshta nuk kisha miq për të shkuar deri aty.

Them nuk kisha miq sepse gjatë këtyre viteve që unë kam luajtur futboll, pjesë e kombëtares ishin edhe mbrojtësit e tjerë të kampionatit shqiptar si Malko, Shulku, Pinari, Gallo, Kaçaj, Pisha etj dhe natyrisht unë nuk mendoj se isha poshtë nivelit të tyre.

-Thjesht nuk ishit në kombëtare, nga nuk kishit miq?

-Ndoshta edhe lekë. E them këtë me shumë pastërti. Nuk dua të përmend vite, por në njërin prej këtyre viteve kur unë isha në kulmin e formës, dikush më kërkoi të paguaja një shumë të konsiderueshme parash që të isha pjesë e kombëtares. Nuk e pranova këtë gjë dhe e mora shpërblimin- nuk u grumbullova asnjëherë në kombëtare.

-Cili është momenti më lumtur i karrierës suaj?

-Sigurisht momentet e fitimit të trofeve. Dua të veçoj sezonin 1997-98. Ishte java e tretë nga fundi dhe luanim në Berat. Fituam 1-0 me Tomorin dhe golin e vetëm e shënova unë dhe me atë gol siguruam titullin kampion. Ka qenë moment vërtetë i lumtur.

-Po momenti më i keq?

-Ndoshta janë disa. Kujtoj vitet 1993 kur Partizani na mori titullin kampion me vetëm 1 pikë, viti 1994 kur Tirana na mori titullin në fund dhe po ashtu, vitet 1997 dhe 1999 kur sërish Tirana na mori titujt kampion vetëm në ndeshjen e fundit të kampionatit.

Nuk mund të lë kurrsesi mënjanë, zhgënjimin e madh që kam pësuar në vitin 1998 kur fituam ndaj Dinamos së Tbilisit 3-1 në ndeshjen e Ligës së Kampioneve në Tiranë dhe unë shënova golin e tretë por në fakt nuk na vlejti sepse gabimi i bërë në protokoll në ndeshjen e parë, nuk na dha mundësinë e kualifikimit.

-Përmendet golin e shënuar në këtë ndeshje por në fakt keni shënuar shumë gola gjatë karrierës tuaj. Paksa e veçantë kjo për një mbrojtës por si ia keni arritur?

-Kam shënuar vërtetë shumë gola, kryesisht nga gjuajtjet e 11-metërshave por edhe me kokë. Saktësia në gjuajtje dhe gjetja e kohës në kërcimet në ajër, kanë qenë pikat e mia më të forta. Jam shumë krenar për atë se çfarë i kam dhënë Vllaznisë.

-Ndërkohë pas lënies së karrierës si futbollist, keni nisur atë të trajnerit. Cilat janë objektivat tuaj për këtë profesion të ri?

-T’i transmetoj brezave të rinj ato çfarë unë kam mësuar në karrierën time. E bëj me shumë dëshirë këtë gjë dhe jam i përkushtuar në maksimum për t’i shërbyer ashtu si duhet futbollit shkodran.

Gjergj KOLA